Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εικόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εικόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 12 Απριλίου 2007

Ο άλλος εταίρος


Τα φυτά είναι ο παραγνωρισμένος εταίρος. Όχι τόσο για την ωφελιμότητα τους που όλοι γνωρίζουν όσο για την αναγνώρισή τους μέσα μας ότι είναι ζωντανές υπάρξεις.
Περνούμε αδιάφοροι δίπλα από ένα άρρωστο δέντρο σαν να περνούσαμε δίπλα από ένα βράχο.
Τα φυτά δίνουν μια εδεμική διάσταση στη ζωή μας. Αυτή η παραδείσια ατμόσφαιρα του δάσους ή των κατάφυτων λιβαδιών αναβαθμίζει και ζωογονεί τις αισθήσεις μας, εντυπώνει μοναδικά τη συνείδησή μας με αυτό που ονομάζουμε ζωή αλλά και αυτό που ονομάζουμε βίωμα.


Έχουν ένα μοναδικό τρόπο να εκφράζουν την ομορφιά και την αρμονία. Ας αναρωτηθούμε κάποτε αν και αυτά έχουν δικαιώματα.
Αρκετές ινδιάνικες φυλές στην Αμερική σέβονταν τα δέντρα και για να κόψουν κάποιο προηγείτο ολόκληρη τελετουργία όπου του ζητούσαν συγνώμη. Τώρα η βιομηχανοποιημένη υλοτομία θα χαμογελούσε ειρωνικά προς τους "γραφικούς" αυτούς εραστές και μαχητές της ζωής.
Ας αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε και τα φυτά. Όπως και τα ζώα είναι ζωντανά πλάσματα και αξίζουν το ενδιαφέρον μας.

Τετάρτη 28 Μαρτίου 2007

Πασχαλινό δώρο


Έρχεται το Πάσχα. Εκατομμύρια έλληνες θα ψήσουν τον οβελία σε μια ατμόσφαιρα μουσικής, χορού (τσιφτετέλια και λαϊκά) και κρασιού. Κάποιοι θα πυροβολήσουν στον αέρα με την καραμπίνα όταν έρθουν στο τσακίρ κέφι και κάποιοι άλλοι θα ρίξουν τις τελευταίες φωτοβολίδες ή στρακαστρούκες που τους έμειναν από την Ανάσταση.
Τη Δευτέρα του Πάσχα θα φάνε τα υπολείμματα από το αρνί ή το κατσικάκι και την Τρίτη ξανά στη δουλειά.
Σίγουρα όλοι έχουμε βιώσει πολλές φορές τα ίδια πράγματα και σε προηγούμενες Κυριακές του Πάσχα. Πόσα χρόνια τώρα τα ίδια και τα ίδια. Αλλά δε γίναμε πιο ευτυχισμένοι.
Το κακό όμως δεν είναι ότι εμείς δε γίναμε πιο ευτυχείς αλλά ότι κάποια πλάσματα που δε θέλουν πολλά για να είναι ευτυχισμένα σφάχτηκαν σε εκατομμύρια αριθμούς προκειμένου να σπάσουμε εμείς για λίγες ώρες την ανία μας.
Αναφέρομαι στο σφάξιμο των αρνιών.
Δεν θέλω η ευτυχία μου να βασίζεται στη δυστυχία κάποιου άλλου όντος. Κι αν η δυστυχία του με κάνει ευτυχισμένο τότε μήπως κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό μου; Μήπως αρέσκομαι να σκορπίζω τον πόνο;
Ο άνθρωπος είναι εγωκεντρικός και συνεπώς συμφεροντολόγος. Κάθε τι το ερμηνεύει μέσα από το όφελος που θα έχει για τον εαυτό του. Η έννοια βέβαια του οφέλους θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανιδιοτέλεια, αλλά ο άνθρωπος πάνω από όλα όπως έλεγε και ο Μπέρτραντ Ράσσελ φοβάται το στοχασμό.
Φέτος όσοι τρώνε κρέας ας μην ψήσουν οβελία. Ας χαρίσουν σε κάποια αρνάκια ή κατσικάκια λίγο παραπάνω χρόνο ζωής. Ας τους χαρίσουν λίγη βοσκή ακόμη, λίγες μυρωδιές από τα βοσκοτόπια τους, λίγο χουχούλιασμα στη στάνη τους. Φέτος κάντε ένα ανώδυνο πασχαλινό δώρο σε ένα άγνωστο για σας πλάσμα και χαρείτε το. Θα σας αξίζει αυτή η χαρά.

Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2007

Η χάρη της ζωής



Κάτι που θαυμάζω ιδιαίτερα πάνω στα ζώα και κυρίως στις γάτες και τους σκύλους είναι το χουζούρεμά τους. Μπορούν να κοιμούνται με τις ώρες. Βρίσκουν το πιο θαλπωριάρικο κουλούριασμα και απολαμβάνουν τη ραστώνη τους. Ούτε ανία, ούτε άγχος, ούτε θλίψη.





Μερικά θέλουν και τα κουκλάκια τους! Όπως ο Σνούπυ της φωτογραφίας. Κοιτάζει από το παράθυρο το φως του πρωινού και προσπαθεί να προστατεύσει τα μάτια της κούκλας του για να μην ξυπνήσει.






Αυτός πάλι καλοκαίρι στην Αμοργό γουργούριζε το στίχο από ένα τραγούδι του Θεοδωράκη:
"δεν υπάρχει νερό μονάχα φως,
ο δρόμος χάνεται στο φως
κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο"












Τα σύγχρονα ποντίκια δε φαίνεται να πολυσυγκινούν τη ζηλιάρα Ήρα. Χαμένη στις ονειροπολήσεις της μόλις που καταδέχτηκε ν' ανοίξει τα μάτια της για να δει τι θόρυβος ήταν αυτός που ακούστηκε.






Εδώ οι δυο φίλοι μας από τη Λέσβο ποζάρουν ανενόχλητοι για το μπλόγκ μας. Παρόλο που θελήσαμε να τους δώσουμε λίγο τυράκι ως αμοιβή για τη φωτογραφία ούτε που το συζητούσαν. Δεν το μύρισαν καν.
Πολύ φιλόξενο νησί!